Call for action: empower women

 

In this blog I usually write about marketing, brands that should listen better to the needs of women, geeky stuff …let’s say it is all about #firstworldproblems.

Today, International Women’s Day,  I would like to tribute my blog to all the women living in developing or emerging countries, where women’s rights still are not always recognized as human rights.

Women were leading and stimulating the Middle East revolutions in 2010 and 2011, yet when new governments are formed, only few or even no women still play an important role. Women were at the frontline of these conflicts, now they no longer are allowed to play a significant role.

Let’s also remember what happened in Congo and Libya, where so many women have been raped, sexually violated in horrific violence. Women pay the price of revolutions and wars, without being listened at afterwards, when talking in peace about what to do with the new democratic state.

Let’s empower women, end hunger and poverty, make sure girls all over the world get decent education to fight inequality.

Happy women’s day!

 

(Picture found via http://thelateststory.com/wp-content/uploads/2012/03/womens-day.jpg)

Advertisements

Be. A new collection of wines, just for girls.

The Be. collection is created for modern, millennial women by millennial women. Twenty something women thus.

I can understand millennial girls don’t like wine that much as it is too mature, too traditional. They however want something more approachable. Nothing like the wines that ‘older’ people enjoy because of the ‘subtle flavours of oak and earth’ and with a ‘horsey aroma’… No! Be. believes that women in their twenties are not interested in the ‘complex and refined palates of wine, and they are not interested in what wines to serve with which types of food.
Instead, these girls just look for a drink that fits their mood when going out: you may feel Flirty, Fresh, Bright or Radiant. And for each one of these moods you can choose an affordable variety: Pink Moscato, Chardonnay, Pinot Grigio or Riesling.

Of course, the bottles represent the characteristics of the moods and they all allow to ‘bring your own personality to the glass’. Surely, all varieties are white ones . After all, you wouldn’t want to risk drinking red wine in a ‘flirty’ or ‘fresh’ situation, as this may cause dirty stains on your teeth and lips….
I guess these young millennial girls (without children) never feel Exhausted or Just Lazy, or they never Just Want To Withdraw in front of the television when drinking wine … Only happy-go-lucky kind of moods count!
And what about the idea of wine as an expression of maturity? Drinking wine requires a certain degree of competence and status in a refined and slightly feminine way … The competence however is something I cannot find in these ‘mood-wines’…

The concept reminds me of the alco-pops: no need to enjoy the full flavour of the drink. No need to have any knowledge about ‘real wine’. Instead, these mood wines seem to be drinks that can be drunk very easily. They look like a playful, colourful and trendy kind of drink. An accessible kind of lemonade.

My idea? Either the concept will fail (after being a fad for a while), either I am too old … (the latter is true anyways ;))
http://www.bewinery.com/

“Carrying too much weight?”

 


The gymschool ‘Pilates with Gerda’, targets those people who hate to carry their extra weight to everywhere they go… just like a bag.

 

TOTALLY REPULSIVE, but it does inspire me to re-start exercising… 

Advertising Agency: Concept Istanbul, Turkey Creative Directors: Kerem Altuntas, Kerem Ozkut Copywriter: Emre Kuzuoglu Art Director / Illustrator / Graphic Designer: Fatih Senay

 

Love is in the air

I am not a big fan of Valentine’s Day. It may sound cheesy, though everyday is Valentine’s day in my marriage… and that is how love is meant to be 😉 Valentine’s Day bugs me as it is too commercial, too fake and not romantic at all. The obligatory aspect and the peer pressure take away all romance.

However, I have to admit that some advertising for this ‘special’ day is really cute and does get me into a romantic state of mind: Google for instance has created an amazing Doodle especially for the day. When you click on the Google logo today (Feb 14), you get to watch this animation showing the highs and lows of young love … and illustrating that Google can’t solve everything.

Or what to think about Starbucks? This little movie shows the Starbucks Cup Magic App that allows you to send and receive virtual Valentine messages. If you scan your ‘limited edition Valentine’s Day themed cup, you can watch your cup come to life. Too bad I am not gonna make it to a Starbucks today …

And one more, from Tide.

I found this picture on http://thisisnotadvertising.files.wordpress.com

Tide. Get Dirty. How naughty!

And maybe one more thing …I don’t really hate Valentine’s Day … so I won’t despise my husband when he does buy me a present … 😉

Mobiliteit is bijzaak

 

‘De eerste sneeuw’. Prachtig is de blik op een ongerept en onaangeroerd sneeuwtapijt. Enkel jammer dat de postbode reeds is gepasseerd met z’n grote lompe dokwerkers-schoenen aan. Daar word ik een beetje verdrietig van, het verstoort het luxueuze gevoel bij dit beeld.

Ikzelf twijfel … die grote lompe bergschoenen die ik aan trek in de bergen, waar ik niemand behalve een paar berggeiten tegenkom, kan ik in ieder geval niet aan doen naar mijn werk. Mijn baas ziet me vandaag en daarenboven heb ik nog een afspraak met een klant. Bergschoenen zouden absoluut niet getuigen van professionalisme.

Sneakers dan maar? Ik trek ze aan en ga voor de spiegel staan. Behalve dat ze me gemakkelijker door de sneeuw zullen loodsen dan de hakken die ik normaal aan doe, brengen deze platte schoenen echter niet veel moois. Ik zie er uit als iemand die niet om zichzelf geeft, als de vrouw van Onslow uit ‘Keeping up appearances’.

Nee, dit gaat niet. Zo plat en barbaars kan ik me niet vertonen aan de buitenwereld. Een beetje vrouw, denk ik, weet het oncomfortabele gevoel van hoge hakken en sneeuw te trotseren. Ik herinner me een trip naar Moskou waar alle vrouwen in de winter door een diepe laag sneeuw flaneerden met ontzettend hoge naaldhakken. Als zij dat kunnen, dan kan ik dat ook. Ik zal me moeten concentreren als ik de gevaarlijke sneeuwwandeling maak van de parking tot aan het kantoor, ik zal iedere stap voorzichtig moeten balanceren, maar de prinses in mij zal er staan!

Heerlijk die hoge hakken. Ze maken me veel eleganter omdat ze mijn vrouwelijke vormen accentueren: borst vooruit en kont naar achteren. Dat gaat automatisch bij hoge hakken, je neemt vanzelf een veel voornamere houding aan en je hele outfit lijkt deftiger, meer ‘chic’. Op mijn werk voel ik me sterker, meer onafhankelijk en zelfs machtig. Mobiliteit is geen issue, wandelen is tenslotte niet het meest belangrijke vandaag … Wat wél cruciaal is, is dat ik mezelf ga verkopen als een dame van stand, een intelligente, onafhankelijke, sexy en machtige vrouw die de wereld aan kan op haar eigen manier. (in mijn dromen althans ;))

’s Avonds keer ik terug naar mijn auto. Ik betrap een andere vrouw op stiletto’s en haar gekunstelde manier om elegant te blijven wandelen. Het lijkt een beetje zielig misschien. Ik voel mezelf een beetje als een dom blondje die koste wat kost het meest vrouwelijke uit zichzelf wil halen en daarbij vergeet dat mannen ook af en toe houden van een vrouw die zich niet aanstelt.

Maar toch, ik heb veel ervaring met hoge hakken en ik kreeg van mijn moeder een ijzersterke handleiding om in alle situaties elegant te blijven: kleine pasjes nemen, armen natuurlijk laten meebewegen om te zoeken naar balans, voeten in een rechte lijn voor elkaar. Het lukt me bijna perfect in de sneeuw en ik zal mijn Assepoester-schoenen morgen opnieuw met plezier weer aan doen.

Ik wil die job als conversation manager!

 

Zonet las ik een blogpost op http://www.medemerkers.be/content/conversation-manager-het-nieuwe-webmaster, en gezien mijn huidige status (zoekend naar een job als conversation manager), neem ik de tekst integraal over. Ik deel de visie van Steven VanBelleghem volledig, en dit is de job die ik wil!

Deze blogpost is geschreven als ondersteuning van de post van Steven Van Belleghem op Marketingfacts.nl.

 

Elke nieuwe industrie kent zo zijn groeipijnen. In de social media sector zorgt dit vandaag voor nogal wat misverstanden over functies en rollen. Het resultaat is dat de bedrijfsstrategie vaak niet afgestemd wordt op de nieuwe ontwikkelingen in de samenleving.

Het afgelopen jaar hebben heel wat bedrijven van sociale media geproefd. Een Facebook pagina, een campagne, een helpdesk op Twitter: als je het niet probeert, weet je niet wat het geeft. De meeste projecten zijn door de marketing afdeling opgezet met als doel een nieuw en directer communicatiekanaal te ontwikkelen.

In deze prille projecten ligt de nadruk op een goede uitvoering: je hebt mensen nodig om copy te schrijven, foto's op te laden, je Facebook pagina vorm te geven, vragen van klanten te beantwoorden, de conversatie te stimuleren en op tijd en stond een wedstrijd of advertentiecampagne te lanceren.  Omdat het vaak over kleine budgetten gaat, worden deze taken meestal in 1 persoon gecombineerd: de community manager.

Slimme specialisten zoals @Steven_InSites wijzen er de bedrijven op dat dit nog maar het begin is. Sociale media zijn geen communicatie-instrument, maar een platform om je bedrijf open te stellen naar de buitenwereld. Dat dit een impact heeft op je business processen in al je afdelingen is daar een rechtstreeks gevolg van. Uitvoerende projecten moeten dan ook op bedrijfsstrategisch niveau ondersteund worden door een persoon die de impact op de organisatie kan schetsen en een programmatorische aanpak in gang kan zetten. In zijn boek "The Conversation Manager" heeft Steven Van Belleghem al vanaf de titel een kat een kat genoemd: de conversation manager is de persoon die de organisatie door een strategisch veranderingstraject leidt, gestuurd door de input van sociale media.

Tot dusver was alles duidelijk. En dan kregen we de devaluatie van de functietitels. Community management werd veelal aan schoolverlaters toevertrouwd, want die zijn goedkoop en van het welbekende ras 'digital native'. Dat zorgde ervoor dat ervaren communicatiespecialisten die in de social media sector actief waren een andere titel nodig hadden. Community manager was immers de de facto benaming voor een junior functie geworden. En zo kwam het dat ervaren community managers zichzelf conversation manager gingen noemen. HR specialisten en bureaus recycleerden vervolgens de term in job advertenties om hun community managers in spe meer allure te geven. Het gaat vandaag zelfs zo ver dat sommige ervaren mensen het als een verwijt beschouwen om community manager genoemd te worden. Ik heb dit zelf meermaals ondervonden wanneer ik mensen uitnodigde voor onze #CMBE (community managers Belgium) meetings.

Het echte probleem

Functietitels zijn niet belangrijk, de inhoud wel. En daar stelt zich het echte probleem voor de social media industrie. Bedrijven hebben een conversation manager in huis gehaald en denken dat daarmee de kous af is. Zo stond het toch in het boek "The Conversation Manager", niet? Niet dus. Of tenminste, bijlange niet altijd. Wanneer je conversation manager zuiver operationeel bezig is, zal je al snel met een probleem geconfronteerd worden. De aanwezigheid op sociale media schept verwachtingen naar het bedrijf toe. Doordat er niemand met een strategische rol bezig is om sociale media in de business processen van de verschillende afdelingen te integreren kan het bedrijf niet aan de verwachtingen voldoen. Je krijgt dan een verwarrende situatie, waarbij social media meer problemen creëert dan het oplost. Dat kan zorgen voor een onterechte marginalisering van de sociale media projecten. En, niet onbelangrijk, een slecht rapport voor de community/conversation manager

In de beginperiode van het internet wist men ook niet goed hoe het bedrijf te organiseren rond dit nieuwe gegeven. De oplossing was toen om een manusje-van-alles-functie in te voeren die al het uitvoerende werk in verband met internet ging doen, namelijk 'webmaster'. Het lijkt erop alsof 'conversation manager' het nieuwe 'webmaster' is. Een webmaster is geen CIO, en een conversation manager is geen, tja, wat dan? Welke benaming we er ook voor gebruiken, laat ons opnieuw aandacht vragen voor een bedrijfsstrategische (niet communicatiestrategische) aanpak van sociale media. Het is de enige manier voor onze bedrijven om de snelle veranderingen in de markt en samenleving te kunnen volgen.

Gamification van het dagelijkse leven. Part 1: beweeg tegen jezelf!

 

In februari komt de ‘Nike Fuelband’ op de Belgische markt, en ik kijk daar vanzelfsprekend al naar uit …

De Fuelband is een rubberen armband die registreert hoe veel je beweegt, hoe veel calorieën en zuurstof je verbruikt. Misschien niet zo nieuw (bestaat volgens mij al jaren in de fitnesscentra), maar wat het zo aantrekkelijk maakt is dat het de hele dag door  traceert welke fysieke inspanningen je maakt. Hoe meer en hoe intensiever je beweegt, hoe meer ‘fuelpunten’ je krijgt. Op je armband kan je netjes lezen hoe ‘goed’ je reeds soorde die dag. Alles wordt ook gesyncd met je iPhone (en Android zal hopelijk snel volgen) en je kan je gegevens en prestaties natuurlijk ook delen via sociale netwerksites.

Die competitie, niet alleen met je vrienden maar vooral ook met jezelf, gaat mij zeker stimuleren meer te bewegen. Doordat je je Fuelband de hele dag bij hebt en voortdurend controleert, wordt het allemaal al gauw een spel dat je wil winnen. En daardoor ga je ook sneller je gedrag aanpassen: “Als ik de trap neem ipv de lift krijg ik 3 extra punten … dan heb ik mijn Facebook vrienden allemaal ingehaald…” en hop, weg ben je op de trap …

Op een gezond 2012!

Nog ter verbetering: ik ben nog niet helemaal overtuigd van het design. Moet het trouwens een armband zijn?