The gymschool ‘Pilates with Gerda’, targets those people who hate to carry their extra weight to everywhere they go… just like a bag.

TOTALLY REPULSIVE, but it does inspire me to re-start exercising… 

Advertising Agency: Concept Istanbul, Turkey Creative Directors: Kerem Altuntas, Kerem Ozkut Copywriter: Emre Kuzuoglu Art Director / Illustrator / Graphic Designer: Fatih Senay

However, I have to admit that some advertising for this ‘special’ day is really cute and does get me into a romantic state of mind: Google for instance has created an amazing Doodle especially for the day. When you click on the Google logo today (Feb 14), you get to watch this animation showing the highs and lows of young love … and illustrating that Google can’t solve everything.

Or what to think about Starbucks? This little movie shows the Starbucks Cup Magic App that allows you to send and receive virtual Valentine messages. If you scan your ‘limited edition Valentine’s Day themed cup, you can watch your cup come to life. Too bad I am not gonna make it to a Starbucks today …

And one more, from Tide.

I found this picture on http://thisisnotadvertising.files.wordpress.com

Tide. Get Dirty. How naughty!

And maybe one more thing …I don’t really hate Valentine’s Day … so I won’t despise my husband when he does buy me a present …

‘De eerste sneeuw’. Prachtig is de blik op een ongerept en onaangeroerd sneeuwtapijt. Enkel jammer dat de postbode reeds is gepasseerd met z’n grote lompe dokwerkers-schoenen aan. Daar word ik een beetje verdrietig van, het verstoort het luxueuze gevoel bij dit beeld.

Ikzelf twijfel … die grote lompe bergschoenen die ik aan trek in de bergen, waar ik niemand behalve een paar berggeiten tegenkom, kan ik in ieder geval niet aan doen naar mijn werk. Mijn baas ziet me vandaag en daarenboven heb ik nog een afspraak met een klant. Bergschoenen zouden absoluut niet getuigen van professionalisme.

Sneakers dan maar? Ik trek ze aan en ga voor de spiegel staan. Behalve dat ze me gemakkelijker door de sneeuw zullen loodsen dan de hakken die ik normaal aan doe, brengen deze platte schoenen echter niet veel moois. Ik zie er uit als iemand die niet om zichzelf geeft, als de vrouw van Onslow uit ‘Keeping up appearances’.

Nee, dit gaat niet. Zo plat en barbaars kan ik me niet vertonen aan de buitenwereld. Een beetje vrouw, denk ik, weet het oncomfortabele gevoel van hoge hakken en sneeuw te trotseren. Ik herinner me een trip naar Moskou waar alle vrouwen in de winter door een diepe laag sneeuw flaneerden met ontzettend hoge naaldhakken. Als zij dat kunnen, dan kan ik dat ook. Ik zal me moeten concentreren als ik de gevaarlijke sneeuwwandeling maak van de parking tot aan het kantoor, ik zal iedere stap voorzichtig moeten balanceren, maar de prinses in mij zal er staan!

Heerlijk die hoge hakken. Ze maken me veel eleganter omdat ze mijn vrouwelijke vormen accentueren: borst vooruit en kont naar achteren. Dat gaat automatisch bij hoge hakken, je neemt vanzelf een veel voornamere houding aan en je hele outfit lijkt deftiger, meer ‘chic’. Op mijn werk voel ik me sterker, meer onafhankelijk en zelfs machtig. Mobiliteit is geen issue, wandelen is tenslotte niet het meest belangrijke vandaag … Wat wél cruciaal is, is dat ik mezelf ga verkopen als een dame van stand, een intelligente, onafhankelijke, sexy en machtige vrouw die de wereld aan kan op haar eigen manier. (in mijn dromen althans )

’s Avonds keer ik terug naar mijn auto. Ik betrap een andere vrouw op stiletto’s en haar gekunstelde manier om elegant te blijven wandelen. Het lijkt een beetje zielig misschien. Ik voel mezelf een beetje als een dom blondje die koste wat kost het meest vrouwelijke uit zichzelf wil halen en daarbij vergeet dat mannen ook af en toe houden van een vrouw die zich niet aanstelt.

Maar toch, ik heb veel ervaring met hoge hakken en ik kreeg van mijn moeder een ijzersterke handleiding om in alle situaties elegant te blijven: kleine pasjes nemen, armen natuurlijk laten meebewegen om te zoeken naar balans, voeten in een rechte lijn voor elkaar. Het lukt me bijna perfect in de sneeuw en ik zal mijn Assepoester-schoenen morgen opnieuw met plezier weer aan doen.

Zonet las ik een blogpost op http://www.medemerkers.be/content/conversation-manager-het-nieuwe-webmaster, en gezien mijn huidige status (zoekend naar een job als conversation manager), neem ik de tekst integraal over. Ik deel de visie van Steven VanBelleghem volledig, en dit is de job die ik wil!

Deze blogpost is geschreven als ondersteuning van de post van Steven Van Belleghem op Marketingfacts.nl.

Elke nieuwe industrie kent zo zijn groeipijnen. In de social media sector zorgt dit vandaag voor nogal wat misverstanden over functies en rollen. Het resultaat is dat de bedrijfsstrategie vaak niet afgestemd wordt op de nieuwe ontwikkelingen in de samenleving.

Het afgelopen jaar hebben heel wat bedrijven van sociale media geproefd. Een Facebook pagina, een campagne, een helpdesk op Twitter: als je het niet probeert, weet je niet wat het geeft. De meeste projecten zijn door de marketing afdeling opgezet met als doel een nieuw en directer communicatiekanaal te ontwikkelen.

In deze prille projecten ligt de nadruk op een goede uitvoering: je hebt mensen nodig om copy te schrijven, foto's op te laden, je Facebook pagina vorm te geven, vragen van klanten te beantwoorden, de conversatie te stimuleren en op tijd en stond een wedstrijd of advertentiecampagne te lanceren.  Omdat het vaak over kleine budgetten gaat, worden deze taken meestal in 1 persoon gecombineerd: de community manager.

Slimme specialisten zoals @Steven_InSites wijzen er de bedrijven op dat dit nog maar het begin is. Sociale media zijn geen communicatie-instrument, maar een platform om je bedrijf open te stellen naar de buitenwereld. Dat dit een impact heeft op je business processen in al je afdelingen is daar een rechtstreeks gevolg van. Uitvoerende projecten moeten dan ook op bedrijfsstrategisch niveau ondersteund worden door een persoon die de impact op de organisatie kan schetsen en een programmatorische aanpak in gang kan zetten. In zijn boek "The Conversation Manager" heeft Steven Van Belleghem al vanaf de titel een kat een kat genoemd: de conversation manager is de persoon die de organisatie door een strategisch veranderingstraject leidt, gestuurd door de input van sociale media.

Tot dusver was alles duidelijk. En dan kregen we de devaluatie van de functietitels. Community management werd veelal aan schoolverlaters toevertrouwd, want die zijn goedkoop en van het welbekende ras 'digital native'. Dat zorgde ervoor dat ervaren communicatiespecialisten die in de social media sector actief waren een andere titel nodig hadden. Community manager was immers de de facto benaming voor een junior functie geworden. En zo kwam het dat ervaren community managers zichzelf conversation manager gingen noemen. HR specialisten en bureaus recycleerden vervolgens de term in job advertenties om hun community managers in spe meer allure te geven. Het gaat vandaag zelfs zo ver dat sommige ervaren mensen het als een verwijt beschouwen om community manager genoemd te worden. Ik heb dit zelf meermaals ondervonden wanneer ik mensen uitnodigde voor onze #CMBE (community managers Belgium) meetings.

Het echte probleem

Functietitels zijn niet belangrijk, de inhoud wel. En daar stelt zich het echte probleem voor de social media industrie. Bedrijven hebben een conversation manager in huis gehaald en denken dat daarmee de kous af is. Zo stond het toch in het boek "The Conversation Manager", niet? Niet dus. Of tenminste, bijlange niet altijd. Wanneer je conversation manager zuiver operationeel bezig is, zal je al snel met een probleem geconfronteerd worden. De aanwezigheid op sociale media schept verwachtingen naar het bedrijf toe. Doordat er niemand met een strategische rol bezig is om sociale media in de business processen van de verschillende afdelingen te integreren kan het bedrijf niet aan de verwachtingen voldoen. Je krijgt dan een verwarrende situatie, waarbij social media meer problemen creëert dan het oplost. Dat kan zorgen voor een onterechte marginalisering van de sociale media projecten. En, niet onbelangrijk, een slecht rapport voor de community/conversation manager

In de beginperiode van het internet wist men ook niet goed hoe het bedrijf te organiseren rond dit nieuwe gegeven. De oplossing was toen om een manusje-van-alles-functie in te voeren die al het uitvoerende werk in verband met internet ging doen, namelijk 'webmaster'. Het lijkt erop alsof 'conversation manager' het nieuwe 'webmaster' is. Een webmaster is geen CIO, en een conversation manager is geen, tja, wat dan? Welke benaming we er ook voor gebruiken, laat ons opnieuw aandacht vragen voor een bedrijfsstrategische (niet communicatiestrategische) aanpak van sociale media. Het is de enige manier voor onze bedrijven om de snelle veranderingen in de markt en samenleving te kunnen volgen.

In februari komt de ‘Nike Fuelband’ op de Belgische markt, en ik kijk daar vanzelfsprekend al naar uit …

De Fuelband is een rubberen armband die registreert hoe veel je beweegt, hoe veel calorieën en zuurstof je verbruikt. Misschien niet zo nieuw (bestaat volgens mij al jaren in de fitnesscentra), maar wat het zo aantrekkelijk maakt is dat het de hele dag door  traceert welke fysieke inspanningen je maakt. Hoe meer en hoe intensiever je beweegt, hoe meer ‘fuelpunten’ je krijgt. Op je armband kan je netjes lezen hoe ‘goed’ je reeds soorde die dag. Alles wordt ook gesyncd met je iPhone (en Android zal hopelijk snel volgen) en je kan je gegevens en prestaties natuurlijk ook delen via sociale netwerksites.

Die competitie, niet alleen met je vrienden maar vooral ook met jezelf, gaat mij zeker stimuleren meer te bewegen. Doordat je je Fuelband de hele dag bij hebt en voortdurend controleert, wordt het allemaal al gauw een spel dat je wil winnen. En daardoor ga je ook sneller je gedrag aanpassen: “Als ik de trap neem ipv de lift krijg ik 3 extra punten … dan heb ik mijn Facebook vrienden allemaal ingehaald…” en hop, weg ben je op de trap …

Op een gezond 2012!

Nog ter verbetering: ik ben nog niet helemaal overtuigd van het design. Moet het trouwens een armband zijn? 

Belgians tend to think they live in a modern, well developed, rich country. We believe we are creative in business, and innovation + out-of-the-box thinking is one of our strengths compared to, let’s say Asian cultures.

One of the latest innovations in the lives of Belgians is the modernization of meal vouchers.  Belgian employees now no longer receive paper vouches but an electronic card. Wow, how innovative is this!  Finally we don’t have to carry all this cash anymore. It is also safer as it works with a pin code, and the commercial on the radio tells us the beautiful pictures on the card makes it such a beautiful thing to pay with.

Yeah Right!

In Singapore, people shop via a QR code while  commuting to and from work. The almost-2 million commuters who travel on the trains daily can now shop off of the wall spaces in the stations, which have been transformed into virtual shops. A supermarket chain is the first to have ads carrying QR code via specially-designed posters at two stations. From them commuters can order from a menu of 20 food items and have the order delivered.

How cool is that!

Source: http://www.marketingvox.com/singapore-commuters-order-meals-via-yes-qr-code-050214/

Pay attention! as there exist recreational bikes, urban and commuting bikes … and bikes for women.

Hmmm … are we really such a special kind of species? 

Nu ik plan mijn blog regelmatig te onderhouden en er ook met vrienden en familie over spreek, vraagt men me dikwijls waarom ik specifiek naar marketing voor vrouwen kijk. En ook waarom marketing voor vrouwen anders is dan voor mannen. Want, vragen ze me dan, je insinueert toch dat je  mannen en vrouwen niet tegelijkertijd kan aanspreken?

Ik voel dus de noodzaak om het een en ander duidelijk te maken, zodat iedereen die mijn blog volgt meteen ook begrijpt dat ‘marketing voor vrouwen’ eigenlijk ‘marketing voor menselijke mensen’ is. En dat komt goed uit, want de maatschappij vervrouwelijkt!

Mannen hebben vandaag een andere rol te vervullen in de maatschappij. Ze doen niet langer zwaar fysiek werk (of toch meestal niet), ze doen boodschappen en helpen mee de kinderen op te voeden. De traditionele ‘macho man’ lijkt wel iets van uit de tijd dat de dieren nog spraken…

Mensen gaan zich ‘vrouwelijker’ gedragen, zowel fysiek als emotioneel. Voorbeelden zat: mannen scheren niet langer enkel baard en snor, mannen gebruiken deodorant en anti-rimpel crèmes, vaders nemen ouderschapsverlof,… Natuurlijk; vrouwen nemen ook meer mannelijke karaktertrekken over. Maar algemeen gezien merk je dat we minder ‘mannelijk’ denken en doen (minder louter oorzaak gevolg denken, minder moeten ‘scoren’, minder korte termijn denken en minder hiërarchisch georiënteerd). We zijn daarentegen meer en meer op zoek zijn naar een samenleving waarin we typisch vrouwelijke kenmerken nastreven (een bredere blik op de wereld, maar gericht op relaties en lange termijnen).

Traditionele rollenpatronen vervagen en merken moeten daar rekening mee houden als ze hun doelgroep aanspreken. Maar hoe doe je dat? Wat moet je als merk dan doen om in deze ‘vervrouwelijkende’ maatschappij mensen aan te spreken?

4 aspecten zijn volgens mij belangrijk, voor quasi alle producten en merken:

·         Een merk moet zich empatisch opstellen. Tonen dat je je consumenten echt begrijpt en dat je naar hen luistert. Niet enkel om te verkopen! Mensen merken al gauw of je interesse in hen oprecht is of niet. Ook weer een leuk filmpje van Kotex illustreert dit:
Merken moeten toelaten dat  vrouwen zich  identificeren. Een slecht voorbeeld is voor mij de kledingzaak Zara. Met een BMI van 20,5 en een lengte van 173cm ben ik geen uitzonderlijke vrouw in België. Ik mag dan geen modellenfiguur hebben, je kan me bezwaarlijk dik of uit proportie noemen. (objectief! ). Maar als ik bij Zara een truitje koop, past de XXL me maar net. Nu weet ik best dat Zara een Spaans bedrijf is waar vrouwen in het algemeen wat kleiner zijn, maar ik koop deze kledij in België! Ik vind maw dat Zara maar weinig empathie toont … ze laten me daarentegen denken dat ik ‘dik’ ben …

·         Duidelijkheid: vrouwen willen orde en duidelijkheid (ook al zijn we niet altijd zelf zo duidelijk, we verwachten het wel van een merk/ product). We hebben nood aan producten en merken die ons helpen ons leven te structureren. We hebben het zelf al moeilijk genoeg. De Ipad is daarom zo geweldig: super eenvoudig, mooi en duidelijk.

·         Communicatief/ interactief: het succes van social media bij vrouwen is nog maar eens een bewijs dat vrouwen graag communiceren met elkaar … zorg dat je merk online is en meedoet met sociale media. Doe het oprecht en geef mensen iets waardevol. Vodafone Nederland sponsort bijvoorbeeld het Leefritme Kenniscentrum, waar men (onafhankelijk) onderzoek doet naar het leefritme van de Nederlanders en hoe men zijn eigen leefritme kan optimaliseren (http://www.leefritme.nl ).

·          De looks: vrouwen willen liefst altijd alles ‘mooi’ hebben. Ook al kopen we een rol toiletpapier …

Als je op deze manier je vrouwelijke doelgroep aanspreekt, is de kans groot dat ook mannen zich  positief over je product of merk zullen uitspreken.

De volgende stap voor marketeers zal zijn de markt niet te zien als vrouwelijk versus mannelijk. Het is veel complexer natuurlijk. Wat had je gedacht Er zijn zoveel verschillende types vrouwen (en mannen), zo veel verschillende aspiraties, motivaties en vrouwen halen hun inspiratie op zo veel verschillende plaatsen en bij zo veel verschillende mensen, producten, merken.

Daarenboven moet je als marketer er ook rekening mee houden dat je vrouwen nooit enkel als ‘vrouw’ aanspreekt: ze kopen niet enkel voor zichzelf, maar ook voor hun kinderen, hun man, hun vrienden, …

Marketeer: it’s a difficult job …. But someone has to do it!

Google, een bedrijf dat eigenlijk data georiënteerd is, beseft dat ze niet enkel vakjargon kunnen gebruiken in hun marketing en commercials. Google wil niet gewoon producten aanbieden door te wijzen op de productkarakteristieken. Google heeft begrepen dat commercials en marketing emotioneel toegevoegde waarde moeten brengen.

De consument, de mens, staat dus centraal en dat is nog steeds niet zo gebruikelijk bij een ‘technologisch’ bedrijf. Google probeert te inspireren, mensen te raken aan de hand van verhalen.

2 inspirerende commercials die we vorig jaar zagen bij Google en die mij raken zijn Dear Sophie en Google+ The Circles Love Story..

In Dear Sophie zien we hoe een jonge vader het web, en meer bepaald Chrome gebruikt om een soort dagboek bij te houden over zijn opgroeiende dochter. De commercial toont warmte, verbondenheid en menselijkheid. Chrome is eenvoudig te gebruiken, voor gewone mensen die allemaal hun eigen speciale leven leiden. Er wordt niks gezegd over de snelheid of de veiligheid van de browser, maar je voelt gewoon dat er vertrouwen en professionaliteit in het merk zit.

http://www.youtube.com/watch?v=R4vkVHijdQk

Ook voor Google+ zag ik fantastische commercials. Hier de Circles Love Story waar echte menselijke relaties getoond worden, waar je jezelf meer identificeert en wat je begrijpt, als mens en niet als geek.

http://www.youtube.com/watch?v=sVf3UaZePC8

En dat er zicht is op zulke computers, vind ik als geek natuurlijk fantastisch

Het probleem vandaag is dat computer systemen nog steeds onzeker zijn en dat ze veel zorg vragen.
Machines zijn ‘onzeker’ en daardoor vragen ze ons voortdurend om bevestiging: “Bent u zeker dat u dit document wilt verwijderen?”; “Ja, verbind met deze wifi-spot” ; “Ja, download deze driver”
Machines vandaag vergen ook ontzettend veel ‘zorg’. Zo moeten batterijen opgeladen worden, ze moeten energie krijgen, bereik hebben, paswoorden, … Ze vragen zo veel dat, als onze machines ‘mensen’ zou zijn, we hen (negatief) zouden omschrijven als ‘iemand die erg veel aandacht nodig heeft’. In die mate zelfs dat we er zouden over denken niet langer met deze persoon te engageren.
En dit probleem zal enkel groter worden wanneer we nog meer toestellen krijgen!

Gelukkig mogen we in 2012 de komst verwachten van computers die zich meer bewust zijn van hun omgeving en van de specifieke situatie op een bepaald moment.
Zo verwachten we bijvoorbeeld technologieën die zullen begrijpen wanneer ze van netwerk moeten veranderen, en dat ook doen zonder bevestiging te vragen. Zo zal je bij een voice over IP call geen netwerk verliezen en zal de call dus niet uitvallen. Een ander fantastisch voorbeeld is dat camera’s zullen weten hoe ze ons best kunnen fotograferen. Nooit meer een foto die onszelf niet alle eer aan doet. Nooit meer rode ogen, te dik of te bleek op de foto; zonder dat je moet kunnen fotoshoppen. Fantastisch toch! Er zullen ‘slimme toestellen’ zijn die onze belangen en interesses kennen om ons zo optimaal te kunnen plezieren. Heerlijk!

Dit betekent dat we kunnen uitkijken naar interacties met ‘digitale machines’ die meer en meer ‘menselijk’ worden, zodanig dat onze relatie met machines humaner en spontaner wordt, en dat je minder ‘hard moet gaan werken’ om de relatie met je computer in stand te houden.

Bron: http://www.bbc.co.uk/news/technology-16367039?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter